در این سرای بیکسینشستهام به در نگاه میکنمدریچه آه میکشدتو از کدام راه میرسیخیال دیدنت چه دلپذیر بودجوانیام در این امید پیر شدنیامدی و دیر شد——————–در سرای بی کسی، بی کس دَرآ هر چه را بگذار بیرون سَراهوشنگ ابتهاج **************♥ نوشته شده در سه شنبه سوم بهمن ۱۴۰۲ ساعت 9:0 توسط اف.شین(F.sh) :